Yagmurlar uzerime uzerime yagıyor ama bir şemsiye bile bulamıyorum beni koruyacak..Bir ahmak gibi ıslanıyorum farketmeden..Sıgınıyorum kırgınlıklarımla kuytu bir köşede ama kimse yardım etmiyor anlamıyorlar ne kadar güçsüz olduğumu ve ben yavaş yavaş ölüyorum görünmeyen yalnızlıgımla..Korkuyorum,uşuyorum..Titreyen vücudumun sandığım en sıcak tende ısınmasını dilerken saklıyor kollarını sarılamıyorum..İşte o an canım öyle acıyor ki..Neden diye soruyorum kendi kendime sevilmeyi haketmiyor muyum yoksa?Kendimi tüm benliğim ve inancımla çilek tadında iki kelimelik bir cümleye adarken neden hissedemiyorum ki.Pudra şekeriyle değil ben o eşsiz gerçek çilek tadını almak istiyorum o anda..Çok mu şey istiyorum yoksa?Belki de hep bu yüzden yağmurda kaldım, üşüdüm durdum,sıcacık bir yer bulamadım..Belkide buyüzden varlığımı hissettirmek istedim isyanlarımla.. Ama yine arda kalan hep sessiz çığlıklarım oldu..